Conseils cosmétiques et santé

W tym dziale zamieszczamy porady z fizjoterapii, kosmetologii oraz dziedzin pokrewnych. Zapraszamy do zapoznania się z nimi.

porady

 

Gimnastyka twarzy
W numerze 4/2013 „Rehabilitacji w praktyce” zamieszczony został artykuł omawiający zagadnienie gimnastyki twarzy, która stanowi naturalny sposób na poprawienie jej wyglądu. Odpowiednie i regularnie wykonywane ćwiczenia pomagają w opóźnieniu nieuchronnego procesu starzenia się skóry. Co ważne, nigdy nie jest za późno na rozpoczęcie ćwiczeń, a już po kilku tygodniach wykonywania ćwiczeń można odczuć zmianę napięcia mięśni, tym samym dojrzeć poprawę w wyglądzie naszej skóry.
Poniżej znajdą Państwo przykładowe zestawy ćwiczeń:

ĆWICZENIA UJĘDRNIAJĄCE POLICZKI:
1. Nabierz powietrze w policzki i wytrzymaj 6 sekund, po czym je wypuść. Powtórz ćwiczenie 6 razy.
2. Nadmij jeden policzek, wytrzymując tak przez 6 sekund, po czym wypuść powietrze. Powtórz ćwiczenie z drugim policzkiem, w sumie 12-krotnie (po 6 razy na każdy policzek).

ĆWICZENIA ZAPOBIEGAJĄCE KURZYM ŁAPKOM:
1. Mocno zaciśnij oczy, starając się nie marszczyć czoła, brwi i nosa (zostanie utrzymany neutralny wyraz twarzy). Następnie otwórz szeroko oczy, nie unosząc brwi oraz czoła. Ćwiczenie powtórz 6 razy.
2. Połóż opuszki dwóch palców na zewnętrznych kącikach oczu. Delikatnie pociągnij skórę tak, żeby oby przypominały szparki. Utrzymując ten kształt powoli przymykaj i otwieraj oczy. Ćwiczenie powtórz 6 razy.

Ważnym jest, żeby zawsze pamiętać o wykonaniu rozgrzewki przed przystąpieniem do ćwiczeń, po ich zakończeniu zaś ćwiczeń rozluźniających.

PRZYKŁADOWA ROZGRZEWKA:
1. Powoli wykonaj krążenia głową w lewo i w prawo (6 razy).
2. Opuszkami palców delikatnie opukuj skórę twarzy, zaczynając od brody, dalej przechodząc do kości policzkowych, okolic oczu i czoła. Ćwiczenie powinno być powtórzone 4 razy.
3. Delikatnie poskub skórę twarzy (4 razy).

PRZYKŁADY ĆWICZEŃ ROZLUŹNIAJĄCYCH:
1. Delikatnie gładź skórę twarzy od nosa, poprzez łuki brwiowe i czoło, aż po linię włosów. Ćwiczenie powtórz 3 razy.
2. Okrężnymi ruchami masuj skórę twarzy od czoła po brodę, szczególnie skupiając się na skroniach. Ćwiczenie powtórz 6 razy.
3. Unieś do góry brodę i delikatnie pomasuj lub opukaj skórę szyi. Powtórz ćwiczenie 2 razy.

Gimnastyka twarzy

Źródło: Walowska J., Fryń A., Face fintess – gimnastyka twarzy dla każdego, Rehabilitacja w praktyce 2013, No. 4, s. 33-35.

Stretching!
Stretching należy do znanych oraz chętnie stosowanych metod, dzięki którym możemy trenować nasze mięśnie. Może być używany przez fizjoterapeutów zarówno w terapii, jak i w treningu.
Stretching ma pomóc ćwiczącym w poprawie wytrzymałości, przyroście siły mięśniowej i utrzymaniu zakresu ruchomości. Ćwiczyć można podczas zajęć indywidualnych, jak i grupowych, w fazie końcowej treningu terapeutycznego. Aby osiągnąć oczekiwane rezultaty, ćwiczenia powinny być wykonywane regularnie, przez dłuższy czas. Stosując specjalistyczne przybory (np. taśmy, gumy, piłki), można ułatwić ich wykonywanie, a także zwiększyć komfort ćwiczeń.
Osoby zainteresowane szczegółami dotyczącymi stretchingu, zapraszamy do biblioteki WSZ, w której znajdą artykuł „Stretching – ćwiczenia rozciągające i rozluźniające” (Skarwecki M., Spałek J., Wojdyła J., Stretching – ćwiczenia rozciągające i rozluźniające, „Rehabilitacja w praktyce” 2013, No. 4, s. 16-23).

Stretching – ćwiczenia rozciągające i rozluźniające

Źródło: Stretching – ćwiczenia rozciągające i rozluźniające (Skarwecki M., Spałek J., Wojdyła J., Stretching – ćwiczenia rozciągające i rozluźniające, Rehabilitacja w praktyce 2013, No. 4, s. 16-23)

Kompetencje i psychofizyczne predyspozycje do wykonywania zawodu masażysty
W zawodzie masażysty bardzo ważną rolę odgrywają nie tylko umiejętności manualne, ale także kompetencje i cechy psychofizyczne. Masaż jest swoistą formą relacji, jaka zachodzi pomiędzy pacjentem a masażystą. Znaczenie ma już pierwsze, obustronne wrażenie, kiedy pacjent ocenia wygląd zewnętrzny, kulturę osobistą oraz zachowania osoby wykonującej zabieg, jak również warunki, w jakich zostanie on przeprowadzony. Jednocześnie masażysta powinien zapoznać się z pacjentem i jego potrzebami. Zbuduje to zaufanie i ułatwi kontakt oraz współpracę.
Poziom kompetencji merytorycznych oraz fizycznych jest uznawany za niezbędny w trakcie kształcenia kolejnych masażystów, natomiast zakres kompetencji osobistych bardzo często się pomija. Skutkować to może funkcjonowaniem na rynku pracy jakiejś liczby masażystów, którzy są świetnie przygotowani do zawodu pod względem teoretycznym i manualnym, nie spełniają jednak oczekiwań swoich pacjentów w zakresie kompetencji osobowościowych, które są niezwykle ważne w tym zawodzie. Masażysta winien więc łączyć nabytą wiedzę, zarówno praktyczną, jak i teoretyczną z zaangażowaniem i wykorzystaniem aspektów psychologicznych.
W artykule „Kompetencje i predyspozycje psychofizyczne do wykonywania zawodu masażysty” autorstwa E. Brzozowskiej, Le. Andrzejewskiego, K. Kassolika, Je. Wilk podane zostały wyniki i wnioski z ankiety przeprowadzonej na 95 pacjentach, dotyczącej oczekiwań względem masażystów.
Wnioski są następujące:
1. Najbardziej pożądane cechy, jakimi powinien charakteryzować się masażysta to rzeczowość, profesjonalizm w rozmowie z pacjentem, schludny wygląd oraz skuteczność.
2. Najbardziej niepożądane cechy to agresywność, brudny oraz wygnieciony ubiór, nieprzyjemny zapach i nieskuteczność.
Zawód masażysty to nie tylko zabiegi. To również budowanie relacji z pacjentem, umiejętność wsłuchania się w jego potrzeby i oczekiwania. Współpraca na poziomie psychologicznym prowadzić ma do pomocy w odzyskaniu równowagi fizycznej i psychicznej, niezbędnej dla pełnego zdrowia.

Kompetencje i psychofizyczne predyspozycje do wykonywania zawodu masażysty

Źródło: E. Brzozowska, Le. Andrzejewski, K. Kassolik, Je. Wilk, Kompetencje i predyspozycje psychofizyczne do wykonywania zawodu masażysty, „Rehabilitacja w Praktyce” 2013, No. 1, s. 52-57.

Profesjonalny wizerunek kosmetyczki
Wygląd ma ogromne znaczenie dla kobiety, ale u kosmetyczki jako specjalistki od urody i wizerunku spełnia dodatkową rolę. W gabinecie kosmetycznym sprzedaje się poniekąd piękno, więc kosmetyczka powinna być ambasadorem swojej oferty. Oczywiście wygląd nie jest gwarantem kwalifikacji, ale jak wykazanoza brak sukcesów osób dobrze wykwalifikowanych często odpowiada niezadbany wizerunek. Pojęcie stylu jest subiektywne, ale profesjonalistka potrafi się dopasować do różnych wymagań i spełniać oczekiwania klientów, co do własnego wyglądu.
Każdy omówiony element dresscodu ma na celu podkreślenie otwartości i gotowości do wysłuchania problemów drugiej osoby. Dlatego w naszej „strefie komunikacji”, która obejmuje głowę i barki, powinniśmy popracować nad:
-uśmiechem – aby zachęcał do otwartości i zrozumienia, a także zapobiegał złej ocenie;
-postawą – czyli plecy prosto, ramiona luźne. Taka postawa znamionuje szczerość.
W osiągnięciu wrażenia otwartości pomóc może także jasny koloryt stroju i odsłonięta szyja.
Wizerunek mogą podkreślić dodatki. Podstawą jest znajomość swojego ciała i jego budowy, tak aby wiedzieć jaki krój jest dla nas korzystny, w jakiej fryzurze będzie nam najlepiej. Nie powinno być to problemem, gdyż współczesne kosmetyczki otrzymują wykształcenie także zakresie makijażu i stylizacji.
Makijaż kosmetyczki powinien być staranny, ładny, ale zarazem dyskretny (na mocny makijaż można pozwolić sobie z okazji specjalnego wydarzenia, np. targów). Celem kosmetyczki nie jest bowiem zawstydzenie klientki. Zbyt mocny makijaż może zasugerować klientce jej brak umiejętności lub zawstydzić, kiedy przy wybranych zabiegach sama musi pozbyć się makijażu.
Kosmetyczka zajmująca się doradztwem wizerunku potrafi zanalizować styl klienta będący wypadkową ich osobowości i upodobań. Jednak jej styl w pracy powinien być neutralny, obiektywny i profesjonalny. Wskazane jest, żeby skłaniała się ku stylowi klasycznemu w wersji wyrafinowanej. Pozwoli jej to zademonstrować własne opanowanie umiejętności doboru ubrań, butów, dodatków i zachowania, a jednocześnie powinna unikać akcentów uwodzicielskich, na które nie ma miejsca w pracy.

Profesjonalny wizerunek kosmetyczki

Źródło: A. Rigano, Profesjonalny wizerunek kosmetyczki, „Cabines Polska” 2013, No. 56, luty-marzec, s. 50-53B.

Wzór osobowy współczesnego terapeuty
Celem kształcenia fizjoterapeutów jest nie tylko przekazywanie im wiedzy praktycznej, ale także przygotowywanie ich osobowości. Początkowo wzorce osobowe są studentom wpajane, a oni próbują je naśladować, jednak wraz z rozwojem jednostki – wzór osobowy rozwija się indywidualnie. Ze względu na rolę, jaką w kształtowaniu osobowości odgrywają, ważna jest postawa nauczycieli akademickich i fizjoterapeutów opiekujących się studentami podczas praktyk zawodowych.
Każdego fizjoterapeutę powinny cechować:
-łatwość nawiązywania kontaktu
-umiejętność jego podtrzymywania
-empatia
-wrażliwość na innych ludzi
-dyskrecja
-sprawność fizyczna
-zdolności manualne
-cierpliwość
-wytrwałość i konsekwencja
W artykule autorka przybliża dodatkowo trzy etyczne wzorce, które zastosować można także przy budowie wizerunku fizjoterapeuty.
Pierwsza koncepcja to “Opiekun spolegliwy” według Tadeusza Kotarbińskiego. To człowiek, na którym można polegać, który dba o drugiego człowieka, jakby dbał o siebie. Obowiązki te wynikają dla niego z miłości do bliźniego, z podstawowych wartości i sensu istnienia człowieka. W świetle tej teorii fizjoterapeutę powinna cechować energia, wytrwałość i odwaga, taktowność i wyrozumiałość. Opiekun spolegliwy nie wartościuje ludzi – wszystkich traktuje jednakowo życzliwie.
Druga koncepcja – “etyka czci dla życia” głoszona przez Alberta Schwaitzera – zawiera się w jego słowach: “Jestem życiem, które pragnie żyć, pośród życia, które pragnie żyć”. Odnosi się ona nie tylko do ochrony cudzego życia, ale także nakazuje rozwój własnej osobowości. Cześć dla życia należy oddawać poprzez współprzeżywanie i współdoznawanie cierpienia, radości i współczucia. Etyczne jest wszystko, co służy zachowaniu życia.
Ostatnim etycznym wzorem jest demokrata według Marii Ossowskiej. Chociaż wydaje się to dziwne, wymienione cechy śmiało można odnieść do zawodu fizjoterapeuty:
-aspiracje perfekcjonistyczne
-otwartość umysłu
-dyscyplina wewnętrzna
-tolerancja
-aktywność
-odwaga cywilna
-uczciwość intelektualna
-krytycyzm
-odpowiedzialność za słowo
-uspołecznienie
Wszystkie te cechy powinny być wdrażane na poziomie kształcenia fizjoterapeutów, a następnie rozwijane samodzielnie. Postawa fizjoterapeuty powinna pozytywnie oddziaływać na pacjenta, a także gwarantować rzetelne wykonanie wszystkich zadań wynikających z obowiązków zawodowych fizjoterapeuty.

Wzór osobowy współczesnego terapeuty

Źródło: Rusin M., Wzór osobowy współczesnego fizjoterapeuty, „Rehabilitacja Medyczna” 2012, No. 3, s. 27-32.

Moda w latach 1920-1939
Lata ‘20 to rozkwit ubrań spowijających kobiecą sylwetkę na kształt litery H, bez zaznaczania biustu i talii, stan osadzano bardzo nisko na linii bioder.

Moda w latach 1920-1939

Źródło: http://szybkajazda.pl/moda/article,20lecie_miedzywojenne_w_modzie_polskiej,1034,1,1,1.html, /data dostępu: 22.01.2013/

Le 1925 roku spódnica stała się krótsza, talia obniżona i niezbyt silnie zaakcentowana. Charakterystycznym ubiorem były: prosta suknia tunika z dekoltem i bez rękawów, sięgająca nieco poniżej kolan, głęboki kapelusz klosz nasunięty aż na oczy, mocno wycięte pantofle.
Chanel, a potem Patou i Lelong stworzyli typowy strój „chłopczycy” tamtego okresu: nieodłączna biała jedwabna bluzka i męski krawat noszone z popularnym kostiumem. Z ubioru męskiego przejęły kobiety proste płaszcze i okrycia przeciwdeszczowe. Przestały być modne ozdoby z koronki, kwiatów i piór. Suknie wieczorowe, krótkie i bez zapięcia zakładało się przez głowę. Miały luźny krój i dekolt z tyłu, często były obszyte koralikami.
Pomimo ograniczenia zdobnictwa poszukiwano nowych tkanin.
Wraz z rozwojem aktywności wśród kobiet pojawiają się stroje przeznaczone specjalnie do podróżowania i uprawiania sportów, nie tylko stylowe, ale również zapewniające swobodę ruchów i komfort.
Oczy malowano tak, że wyglądały na smutne, przydymiona powieka i ciemne, małe usta charakteryzowały makijaż tamtych lat. Włosy obcinano krótko układając w gładką fryzurę. Charakterystyczne były również fale.
Rewolucja nastąpiła również w modzie męskiej. Fraki i surduty odeszły do lamusa. Zamiast tego noszono trzy częściowe garnitury, z kamizelką wykonaną z tego samego materiału, jedno lub dwurzędową marynarką i spodniami z mankietami (wcześniej występującymi tylko w sportowych strojach). Z czasem rezygnowano również z marynarek, co wpłynęło na rozpowszechnienie zegarków noszonych na ręce. Włosy były dłuższe, gładko zaczesane z przedziałkiem i lśniące brylantyną. Na głowie kapelusz – homburg – z miękkiego filcu, z niewielkim rondem i charakterystycznym załamaniem główki.
Le 1927 roku zrodziła się w modzie opozycja – Madeleine Vionnet, Jeanne Lanvin i Coco Chanel. Pierwsza zyskała renomę dzięki nienagannej technice kroju ze skosu i nieustannemu dążeniu do idealnego dopasowania sukni do linii ciała. Suknie Lanvin wyróżniały się stylem i niepowtarzalnymi haftami. Chanel zasłynęła wyrafinowaną powściągliwą elegancją kostiumów wykonanych z miękkiego dżerseju, luźnych w talii, oraz połączeniu ubiorów, w których dominowała czerń, z bogatą sztuczną biżuterią. To jej zawdzięczamy perły noszone na co dzień, kremowe buty z czarnym noskiem, pikowane torebki, małą czarną i biało-czarną kratkę. Te trio przywróciło modzie „kobiecość”.

Moda w latach 1920-1939

Źródło: http://szybkajazda.pl/moda/article,20lecie_miedzywojenne_w_modzie_polskiej,1034,1,1,1.html, /data dostępu: 22.01.2013/

Pod koniec lat ’30 zastosowanie poszerzających ramiona poduszek uczyniło sylwetkę bardziej kanciastą. Talia znów zaczęto podkreślać, a materiały wybierano coraz bardziej miękkie. W wykończeniach po raz pierwszy pojawiło się futro.

Moda w latach 1920-1939

Źródło: http://szybkajazda.pl/moda/article,20lecie_miedzywojenne_w_modzie_polskiej,1034,1,1,1.html, /data dostępu: 22.01.2013/

W makijażu oczy wciąż pozostawały przydymione, jednak usta mocno podkreślano. Najmodniejsze włosy miały kolor blond, królowały wyraźne przedziałki, włosy były dłuższe i mocno kręcone – co zapewniała trwała.
W kreacjach wieczorowych Jean Patou i Loise Boulanger powracają do dłuższych sukien, które początkowo z przodu sięgają kolan, z tyłu zaś ciągną się do ziemi.
Pośród domów mody w międzywojennym Paryżu popularnością cieszył się dom Elsy Schiaparelli. Jako pierwsza lansowała ona ubrania dość odważnie nawiązujące do ekstrawagancji surrealizmu. Le 1937 roku w Paryżu swój salon otworzył Christobal Balanciaga, swoimi projektami przywracając kobiecej sylwetce krągłości.

Źródło: Fa. Boucher, Historia Mody. Dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku, Arkady, Warszawa 2012, s. 398-403.

Moda 1915-1923
XX wiek przyniósł wiele zmian w modzie. Zapraszamy do najnowszego cyklu krótkich artykułów prezentujących kolejne trendy stylowe (okres 1915-1923, lata ‘20 i ’30, okres 1939-47, lata ’50, ’60, ’70, ’80 itd.). Do cech charakterystycznych ubiorów z tamtych lat lubi nawiązywać współczesna moda. Mamy nadzieję, że dzięki naszej prezentacji łatwiej odkryjecie, jakimi latami inspirowali się współcześni projektanci, a być może sami poszukacie własnego stylu wśród propozycji vintage.

Moda XX wieku - lata 1915-1923

Źródło: http://www.frencheuropean.com/rare prints/la mode feminine 1900-1920.htm

Rewolucję w modzie zapoczątkowała pierwsza wojna światowa i związane z nią zmiany społeczne i ekonomiczne. Wymuszona warunkami wojennymi powszechność pracy kobiet, ich dostęp do stanowisk zastrzeżonych wcześniej dla mężczyzn oraz zrównanie w prawach obywatelskich sprawiły, że kobiety coraz rzadziej pełniły wyłącznie rolę pani domu. To zaś wymogło dostosowania ubioru do nowej sytuacji życiowej.
Porzucono długie suknie z wysoką talią, a kobiety po raz pierwszy w dziejach pokazały część nóg. Do porządku dziennego weszły stroje wykonane z miękkich, wygodnych tkanin. Spódnice i suknie poszerzano, a ten efekt potęgowano falbankami, naszywanymi w poprzek spódnic. Gorset zastąpiony został biustonoszem i pasem do pończoch. To właśnie w tym okresie niezwykle modne stały się tzw. baskinki i tuniki zdecydowanie krótsze i szersze od dolnej spódniczki. Le 1917 roku zauważyć można próby odświeżenia przedwojennych sukni. Chciano je przedłużać i spętać przy nogach, jednak to się nie udało. Le 1918 roku suknie ponownie skróciły się. Beczkowatą linię podkreślały luźne peleryny (1920-1922).
W latach 1920-1925 ubiór wyzwolił się z odwołań do belle epoque. W strojach zaczęto ignorowano talię i biust. W tym okresie linia stanu zsunęła się nieco niżej, ominęła miejsce naturalnej talii, a zatrzymała się na górnym zarysie bioder. Na czasie były fantazyjne spódnice z nierównymi dołami. Jednakże już w 1923 roku sylwetka uległa zwężeniu, a marszczenia zniknęły, na rzecz nisko umieszczonego stanu i lekkiej wyrzuconej bluzki ujętej w luźny pasek. Zaznaczano linię stanu w przeróżnych miejscach.
W latach tych wylansowano krótkie fryzury.
W miejsce dawnych domów mody powstawały nowe, zdominowane przez kobiety. W Paryżu prym wiodły Madame Gerber, kierująca domem sióstr Callot, pani Paquin i Jeanne Lanvin, Madeleine Vionnet oraz Coco Chanel, a później także Germaine Gres, Elsy Schiaparelli, panna Carven.

Moda XX wieku - lata 1915-1923

http://pinterest.com/samanthamean/vintage-1915-1929/

Źródło: Fa. Boucher, Historia Mody. Dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku, Arkady, Warszawa 2012, s. 397-398.

Powrót do natury w kosmetyce
Nowoczesna kobieta dba, żeby kosmetyki pielęgnowały i przynosiły ciału ukojenie, a nie podrażniały je. Liczy się coś więcej niż krótkotrwały efekt.
Niestety prawda o kosmetykach i środkach higieny osobistej jest przykra – większość zawiera konserwanty. Środki te o działaniu bakterio- i grzybobójczym wydłużają czas przydatności do użycia, lecz mogą być też niebezpieczne dla organizmu. Środki, takie jak imidazolidynyl i hydantoina DMDM tworzące formaldehyd mogą być przyczyną uczuleń, astmy, bólów w klatce piersiowej, chronicznego zmęczenia, depresji, zawrotów i bólów głowy oraz bólów stawów. Formaldehyd stosowany jest szczególnie często w szamponach, lakierach i utwardzaczach do paznokci. Niestety, jego obecność jest często maskowana, gdyż zawiera się on w innych złożonych składnikach. Substancji szkodliwych w kosmetykach jest bardzo wiele, szczególnie pełne są ich płukanki i farby do włosów, ale także perfumy oparte na syntetycznych substancjach zapachowych, często wytwarzanych z ropy naftowej.
Należy sobie uświadomić, że skóra ludzka nie służy tylko ochronie narządów wewnętrznych, lecz jest organem łatwo absorbującym związki chemiczne nałożone na nią. Od nas zależy czy będą one miały korzystny wpływ na nasz organizm.
Odpowiedzią na coraz większą świadomość wśród konsumentów jest „wielki powrót do natury”. Składniki kosmetyków naturalnych inspirowane są często tradycjami ludowymi, zawierają wyciągi roślinne pochodzące z upraw ekologicznych. Aby ekstrakty zachowały jak najwięcej pozytywnych właściwości muszą być tłoczone na zimno. Jako niezawierające konserwantów, produkty te mają dużo krótszy okres ważności. Większość kosmetyków naturalnych nie pachnie, gdyż nie zawiera syntetycznych substancji zapachowych.
Pamiętajmy, że nie wszystko reklamowane jako naturalne i eko jest takie w rzeczywistości. Warto spojrzeć czy kosmetyki zawierają odpowiednie certyfikaty. W Europie największymi organizacjami certyfikującymi są: ECOCERT i Cosmebio, BDIH, SOIL Association, AIBA&ICEA, Bioforum.
Warto także rozróżnić dwa stosowane sformułowania:
Surowce naturalne – pozyskiwane z ekologicznych upraw są przetwarzane jedynie metodami fizycznymi (np. tłoczenie na zimno, destylacja parą wodną, filtracja, suszenie, liofilizacja)
Surowce pochodzenia naturalnego – są przetwarzane w procesie technologicznym z wykorzystaniem najrozmaitszych reakcji chemicznych.

Powrót do natury w kosmetyce

Źródło: A. Marzec, Chemia nowoczesnych kosmetyków: substancje aktywne w preparatach i zabiegach kosmetycznych, Dom Organizatora, Toruń 2009, s. 99-104.

Rola personelu w kształtowaniu jakości usług medycznych
Jakość usługi medycznej to ogół właściwości decydujący o jej zdolności do zaspokajania wymagań. Klient/pacjent ma swoje oczekiwania w stosunku do osób zatrudnionych w służbie zdrowia, są to:
– fachowość uzyskanej porady
– umiejętności zawodowe
komunikatywność w relacjach z klientem/pacjentem.
To właśnie ostatni punkt, na który składają się umiejętność uważnego słuchania, życzliwość i grzeczność oraz odpowiednie podejście do pacjenta – szacunek, współczucie, zapewnienie intymności podczas badań – jest coraz częściej podkreślany w kontekście zadowolenia z usług medycznych. Pożądaną cechą wśród personelu jest empatia. W przypadku lekarzy oczekuje się przestrzegania praw klientów/pacjentów:
udzielania pełnej informacji o chorobie, rokowaniach i sposobach leczenia
pytania o zgodę na określony sposób leczenia.
W środowisku pracowników służby zdrowia panuje przekonanie, że za wysoką jakością usług, oprócz dobrych lekarzy i pielęgniarek, odpowiedzialny jest nowoczesny sprzęt i odpowiednia ilość pieniędzy. Jednak przedstawione w artykule badania wykazują, że brak satysfakcji klientów/pacjentów związany z materialną stroną usługi idzie w parze z zawodnością usługi i niefachowością personelu, – które w tym wypadku zależą wyłącznie od czynnika ludzkiego. Brak satysfakcji z wyposażenia szpitala złagodzić może odpowiednia reakcja pracownika – wyrozumiałość, spokój, opanowanie, przekaz w przystępny sposób informacji o chorobie i sposobie leczenia pacjenta. Kształtowanie relacji klient/pacjent – pracownik nie wymaga wysokich nakładów finansowych, lecz zmiany w podejściu pracowników, tak by klienci/pacjenci nie byli jedynie „przypadkiem chorobowym”, lecz człowiekiem chorym, cierpiącym, wrażliwym, potrzebującym wsparcia i poczucia, że jest ważny oraz świadomym, że personel dokona wszelkich starań, aby pomóc choremu w leczeniu. Aby polepszyć jakość świadczonych usług medycznych należy zintensyfikować zaangażowanie osobowości zatrudnionych pracowników w wizerunek świadczonych usług.

Rola personelu w kształtowaniu jakości usług medycznych

Źródło: J. Rosak-Szyrocka, S. Borkowski, Rola personelu medycznego w kształtowaniu prawidłowych relacji klient/pacjent, Ekonomika i Organizacja Przedsiębiorstw 2011, No. 11, s. 91-98.

Wszystko czego potrzebuje twój mózg, żeby prawidłowo działać
tłuszcze – oczywiście te zdrowe: nienasycone kwasy tłuszczowe (np. oliwa z oliwek), DHA (ryby i owoce morza), kwas linolenowy (liście zielonych jarzyn, orzechy i siemię lniane), EPA (tłuszcze rybne)
cukry – komórki mózgu odżywiają się glukozą, ale jej poziom we krwi powinien być optymalny. Jej prawidłowy poziom polepsza pamięć, koncentrację i ułatwia uczenie się, zbyt wysoki jednak przyspiesza proces starzenia, pogarsza pamięć i działanie mózgu. Dlatego zachęcamy do zapoznania się z indeksem glikemicznym (GI) poszczególnych produktów
szpinak – spowalnia procesy starzenia się organizmu i przeciwdziała utracie pamięci
herbata – zmniejsza ryzyko zawału serca i udarów, odżywia mięsień serca i mózg,
kwas foliowy, witaminy z grupy B – ich niedobór może prowadzić do udarów mózgu i różnych dolegliwości psychiatrycznych. Szczególnie witamina B – jej brak oznacza problemy z pamięcią, skupieniem uwagi czy chwiejność emocjonalną
witamina E – również ona chroni przed wolnymi rodnikami, zapobiega miażdżycy i udrom mózgu, ponadto ważna jest w profilaktyce choroby Alzheimera
Wiele roślin pozytywnie wpływa na nasz mózg. Należą do nich:
gingko biloba (miłorząb japoński) – poprawia dotlenienie mózgu i pamięć krótkotrwałą, dziurawiec – poprawia samopoczuciem
gotu kula (liść wąkroty azjatyckiej) – dynamizujący zarówno mózg, jak i centralny układ nerwowy
drapacz lekarski – ma właściwości dotleniające mózg, poprawiające koncentrację i pamięć, polepszające krążenie i redukujące zatory
kurkuma – zmniejsza ryzyko Alzheimera (w Azji, gdzie tej przyprawy używa się powszechnie zachorowalność jest o 25 % mniejsza niż w Europie)
chrzan japoński (wasabi) – wzmacnia dendryty i aksony odpowiedzialne za przekazywanie informacji miedzy komórkami
czosnek – również to nasze rodzime warzywo zapewni lepsze funkcjonowanie mózgu
potas – zmniejsza ryzyko udaru mózgu, zwiększa jego chłonność i ułatwia przyswajanie informacji. Najwięcej jest go w szpinaku, burakach, marchewce, awokado, pomidorach, ziemniakach, fasoli, pomarańczach, melonach, bananach i morelach, ale także w mleku, migdałach, soi i sardynkach
magnez – polepsza koncentrację, działa antystresowo i zwiększa możliwość zapamiętywania informacji. Jest go dużo w bananach, kukurydzy, orzechach, migdałach i czekoladzie.
Cynk – jego odpowiednia dawka sprawi, że nasza sprawność intelektualna z pewnością się poprawi, a na starość nie zagrozi nam demencja.

Wszystko czego potrzebuje twój mózg, żeby prawidłowo działać

Źródło: K. Chilicka-Jasionowska, Dieta dla mózgu, „Cabines Polska” 2012, No. 54 A, s. 44-48.

Pora jedzenia ważniejsza niż ilość
Naukowcy z Salk Institute for Biological Studies przeprowadzili eksperyment na myszach. Dwie grupy karmiono tym samym – i to wcale nie niskokalorycznymi kiełkami i trocinami – lecz wysokokalorycznym jedzeniem. Jedna grupa myszy spożywała posiłki o regularnych porach dnia, całą pulę kalorii przyswajając w ciągu 8 Heures, by kolejne 16 pościć. Drugiej grupy nic nie ograniczało. Pomimo tej samej ilości kalorii spożywanych w ciągu dnia to pierwsza grupa miała niższy poziom cholesterolu i niższe stężenie glukozy we krwi. Czyli organizm, który w nocy pości, łatwiej radzi sobie z walką ze skutkami niezdrowego jedzenia w ciągu dnia.

Pora jedzenia ważniejsza niż ilość

Źródło: X. Chudy, Chcesz schudnąć? Kup sobie zegarek, „Cabines Polska” 2012, Nr 53 B, s. 40-43.

Wygląd a osobowość
Na komunikację międzyludzką składa się w 55 % nasz wygląd, gestykulacja i wyraz twarzy, à 38 % głos – intonacja i ton, a zaledwie w 7 % ważne są słowa, które wypowiadamy. Te badania udowadniają znaczenie wizerunku.

Na początku warto sobie uświadomić czym odpowiedni wygląd nie jest:
-nie musicie przypominać ikony mody
-uwodzicielski wygląd nie jest świadectwem posiadanych talentów i kompetencji
-styl surowy nie zrobi dobrego wrażenia
-bycie naturalnym to nie styl

Czym w takim razie jest styl?
Mówi się, że niektóre osoby „mają styl”, kiedy ich wygląd coś podkreśla, kiedy wszystko w tych osobach jest harmonijne. Krótko mówiąc – styl oznacza Wasz „wizualny dokument tożsamości”.

Sposób ubierania się, mimika twarzy, gestykulacja (uśmiech, spojrzenie, otwartość wobec innych) stanowią interakcję między Wami a światem, który Was otacza.

Komunikujcie się stylowo!

Możecie przeanalizować własny styl, zadając sobie poniższe pytania i pytając o zdanie swoich bliskich:
co Wasz wygląd o Was mówi?
– co wyraża?
– jak postrzegają go inni?
czy chcecie słyszeć od innych komplementy?
jak chcielibyście ulepszyć swój wygląd i styl?
jak możecie to osiągnąć w najbliższym czasie i na dłuższą metę?

Znajdźcie zdjęcia i spróbujcie wybrać coś dla siebie, coś zgodnego z Waszą osobowością i autentycznego. Utwórzcie album zdjęć przedstawiających różne wizerunki i uporządkujcie stosownie do okoliczności, na jakie mogą być odpowiednie:
– styl zawodowy
– styl swobodny
styl na wyjścia zwykłe
styl na ważne okazje
styl na wakacje
Znajdźcie kolekcje odzieżowe, których stylistyka odzwierciedla to, czym jesteście i co chcielibyście w sobie podkreślić.

Dzięki odrobinie refleksji i kreatywności nauczycie się wypracować sobie wygląd, który podkreśli Waszą autentyczność i oryginalność oraz bez słów wyrazi to, co chcecie przekazać na temat Was samych.

Wygląd a osobowość

Źródło: A. Rigano, Pokażcie swoje talenty poprzez wizerunek i styl, „Cabines Polska” 2012, No. 53, sierpień – Septembre, s. 48-50 B.

Doradztwo wizerunku dla mężczyzn
Wśród mężczyzn wciąż pokutuje stereotyp, że siłą męskiego wyglądu jest naturalność, a prawdziwy mężczyzna nie musi dbać o swój wygląd. Całe szczęście z poglądem tym silnie walczą kobiety próbując przekonać mężczyzn do większej dbałości. Co więcej – zaczyna to odnosić skutki i powoli odmienia się „ideał” męskiej urody. To wielka szansa dla kosmetyczek!
Niestety mężczyzna przekraczający próg gabinetu kosmetycznego nie robi tego z równą łatwością jak kobiety, nie zawsze dostrzega taką potrzebę i rzadko zadaje bezpośrednie pytania czy prosi o opinię na temat swojego wizerunku.
Tu pokrótce przedstawiamy kolejne etapy jak doradzać mężczyznom w sprawie ich wizerunku.

Doradztwo wizerunku dla mężczyzn

Etap pierwszy – uświadomienie
Mężczyźni nie lubią słuchać uwag na temat swego wyglądu. Żeby ich zainteresować dobrze jest przedstawić potrzeby zmiany poprzez kwestie zmiany wizerunku tak, by pasował do zajmowanego stanowiska w pracy. Wygląd nie zastąpi na pewno kompetencji, ale jest ważny: sprawia, że między stanowiskiem a zajmująca go osobą jest spójność. Towarzyszenie mężczyźnie w odkryciu tej prawdy jest jedną z najlepszych przysług, jakie można mu wyświadczyć, ponieważ teraz stanie się bardziej wyczulony na Wasze rady.
Etap drugi – porady kosmetyczne
Czy Wasz klient wie o istnieniu kosmetyków i zabiegów dla mężczyzn? Czy potraficie im wyjaśnić sens Waszej pracy w sposób zrozumiały i przekonujący? Poświęćcie nieco czasu by przygotować argumenty specjalnie dla mężczyzn: bezpośrednie, przekonujące, praktyczne i proste.
Etap trzeci – porady kolorystyczne
Nasi drodzy panowie również mają kolory, które im pasują, i takie, które nie są korzystne dla ich wyglądu. Zapomnijcie jednak o słowach takich jak „cera”, „promienieje”, wybierając raczej konkretne: „ożywia”, „pasuje” itd.
Etap czwarty – budowa ciała i porady odzieżowe
U mężczyzn można w zasadzie wyróżnić takie same typy budowy ciała jak u kobiet. W doradztwie wizerunkowym dąży się do tego, żeby męska sylwetka przypominała „Y”. Aby to udowodnić wystarczy rozciągnąć nieco jego koszulę w ramionach, sylwetka od razu wyda się wyższa, bardziej wyprostowana i postawna. Mężczyzna niski (poniżej 1,7 m) powinien nosić ubrania dopasowane, zaleca się unikania poziomych akcentów. Należy wybierać raczej ubrania jednokolorowe. Mężczyzna średni (1,7 - 1,8 m) sposób ubierania powinien dopasować do tuszy – szczupły powinien ubierać się tak jak osoby wysokie, bardziej korpulentny tak jak osoby niskie. Wysocy mężczyźni (plus que 1,8 m) mają więcej możliwości, mogą sobie pozwolić na poziome przełamanie stroju kontrastowymi kolorami.
Piąty etap – klient lojalny
Jeśli umiejętnie przekonasz mężczyznę, jak ważny jest wizerunek, zdobędziesz w nim lojalnego klienta.
Mężczyźni dzisiaj odkrywają znaczenie wyglądu. Do Was, specjalistek w tej dziedzinie, należy wypracowanie odpowiedniego języka, by dopasować się do ich potrzeb i ich przekonać.

Doradztwo wizerunku dla mężczyzn

Źródło: A. Rigano, Doradztwo wizerunku dla mężczyzn, „Cabines Polska” 2012, No. 52, czerwiec – lipiec, s. 60-62 B.

Zadbaj o stopy
Okres wakacyjny to czas, kiedy nasze stopy narażone są na przesuszenie, wzmożone rogowacenie naskórka i jego pękanie. A przecież, kiedy słońce zachęca do założenia sandałów chcielibyśmy pokazać światu zdrowe, gładkie i zadbane stopy.
Dlatego dziś w naszych poradach przedstawimy krok po kroku zabieg spa-pedicure, mający na celu oczyszczenie, odświeżenie stóp oraz złuszczenie zrogowaciałego naskórka.
• zdezynfekuj stopy antybakteryjnym żelem do rąk
• usuń zmywaczem bez acetonu lakier do paznokci
• nałóż usuwacz skórek i delikatnie go wmasuj
• zamocz stopy na 5 minutes
• odepchnij skórki patyczkiem drewnianym
• następnie pumeksem okrężnymi ruchami ścieraj zrogowaciały, wcześniej zmiękczony naskórek
• nałóż sól morską służącą do złuszczania martwego naskórka
• ręcznikiem do ściągania soli owiń stopę i delikatnie go zdejmij, usuwając tym samym nadmiar soli ze stopy
• nałóż na skórki odżywkę; dogłębnie nawilży i odżywi skórki oraz paznokcie. Olejek wnika przez skórki wprost do płytki i macierzy paznokcia
• spryskaj stopę olejkiem i delikatnie do wetrzyj. Olejek chroni skórę przed szkodliwym wpływem czynników zewnętrznych
• owiń stopę ciepłym, wilgotnym ręcznikiem by preparaty się wchłonęły
• po upływie 10 minut nałóż na stopy nawilżające masło, które zapewni skórze właściwe nawilżanie.

Zadbaj o stopy

Źródło: Zabieg spa-pedicure, „Cabines Polska” 2012, No. 52, czerwiec-lipiec, s. 38B.

Walka z cellulitem
Całkowita likwidacja cellulitu nie jest możliwa, ale im wcześniej podejmiemy z nim walkę, tym większe szanse na jego ujarzmienie.
W leczeniu cellulitu zaleca się:
1. Ćwiczenia fizyczne, zmianę diety i kontrolowanie masy ciała.
2. Stosowanie kosmetyków antycellulitowych (tu trzeba pamiętać, iż ich długotrwałe stosowanie na pewno pomoże nawilżyć i wygładzić skórę, ale działanie stricte antycellulitowe pozostaje dyskusyjne).
3. Leki doustne i tzw. suplementy antycellulitowe, (choć bywają pomocne, muszą być stosowane ostrożnie przez osoby z chorą tarczycą, ponieważ przeważnie zawierają jod. Dodatki spożywcze zazwyczaj zawierają też: kofeinę, oligoelementy, liczne ekstrakty z różnych roślin, witaminy: B1, B5, B6, B9, B12).
4. Profesjonalne zabiegi kosmetyczne lub z zakresu medycyny estetycznej:
– Masaż antycellulitowy (jedna z najbardziej skutecznych metod; w przypadku występowania obrzęków, masaż powinien być poprzedzony drenażem limfatycznym).
– Le drainage lymphatique (wykonywany ręcznie lub za pomocą aparatury; polega na przepychaniu limfy odpowiednimi ruchami w kierunku serca i węzłów chłonnych).
– Endermologia (rodzaj masażu wykonywanego za pomocą specjalnej aparatury; oddziaływuje na skórę i podskórną tkankę łączną; poprzez zwiększenie miejscowego mikrokrążenia pomaga przywrócić prawidłowe jej odżywienie i przyczynia się do ograniczenia nadmiaru podściółki tłuszczowej; w efekcie poprawia wygląd i napięcie skóry).
– Guam, Egiptom, body wrap i hannan-body (zabiegi, podczas których smaruje się ciało preparatami silnie pobudzającymi krążenie, a następnie owija się folią, aby wzmóc efekt terapeutyczny.
– Impregnowane ubrania, które masują i uwalniają aktywne substancje.
– Balnéothérapie (tu wykorzystuje się m.in. borowinę i kąpiele solankowe).
– Masaż podciśnieniowy (wykonywany z pomocą aparatu połączonego z pompą ssącą w kształcie kielicha; wykonywany jest po nałożeniu na skórę preparatu poślizgowego; tego typu masaż można również wykonywać za pomocą baniek chińskich szklanych lub gumowych).
– Akupresura.
Masaż wibracyjny wykonywany za pomocą aparatury.
– Ultradźwięki (stosuje się w celu przyspieszenia penetracji składników aktywnych lub w metodzie hydrolipoklazji ultradźwiękowej do rozbicia tłuszczu).
– Jontoforeza (zabieg, w którym w głąb tkanek za pomocą prądu stałego wprowadzane są leki i substancje aktywne).
– Galwanizacja (również wykorzystuje prąd stały; przy leczeniu cellulitu wykorzystuje się głównie galwanizację katodową, która powoduje krótkotrwałe zwężenie naczyń krwionośnych, z następującym ich rozszerzeniem; poprawia przepuszczalność błon komórkowych).
– Elektrolipoliza (cellulolipoliza; stymulacja rozbicia tkanki tłuszczowej; podczas zabiegu rozbijane są prądem grudki tkanki tłuszczowej, które zgromadziły się pod skóra oraz występuje wydalenie produktów przemiany materii).
– Elektrostymulacja (za pomocą prądu zmiennego powoduje skurcz mięśni; zachodzi tu takie samo zjawisko, jak podczas ćwiczeń fizycznych).
– Krioterapia (powoduje gwałtowne zwężenie naczyń, a następnie ich poszerzenie; w wyniku tych reakcji dochodzi do przyspieszenia procesu przemiany materii, poprawy ukrwienia i zwiększenie trofiki tkanek).
– Laseroterapia (światło specjalnego lasera wnika głęboko, sur 6 cm, do ciała; za pomocą lasera można również wykonywać akupunkturę laserową).
– Karboksyterapia (polega na wprowadzeniu dwutlenku węgla pod skórę za pomocą specjalnego urządzenia; przyspiesza metabolizm i usuwanie tłuszczu).
– Mezoterapia (polega na wstrzykiwaniu w skórę ud, bioder i brzucha, na głębokość do 4 mm, małych dawek preparatów biologicznie czynnych; obecnie modna jest mezoterapia bezigłowa – wprowadzenie substancji aktywnych przy użyciu prądu i masażu).
– Operacje plastyczne.
– Terapie łączone (jedno urządzenie działające wielokierunkowo, np. aparat umożliwiający zastosowanie podczerwieni, masażu ciśnieniowego, fotostymulacji i krioterapii).

Walka z cellulitem

Źródło: K. Padlewska, Pomarańczowa zmora. Przyczyny powstawania i propozycje zabiegów, cz. 1, „Beauty Forum” 2010, No. 4, s. 18-20.

Obrzęki nóg
Obrzęk nóg i ich ciężkość pojawiające się po całym dniu zdarzają się często i są czymś normalnym. Łatwo można im zaradzić stosując domowe sposoby (letnia kąpiel stóp, masaż). Również na skutek długiego przebywania w przegrzanych pomieszczeniach nogi oraz stopy puchną i stają się ciężkie. Warto wówczas zastosować zimną kąpiel nóg. U kobiet dość istotną rolę w powstawaniu obrzęków nóg odgrywają hormony, szczególnie przed menstruacją i w je pierwszych dniach. Natomiast ciągłe puchnięcie nóg może być pierwszym objawem rozwijającej się choroby żylakowej. Dolegliwości zwykle pojawiają się wieczorem. Warto wówczas skorzystać z porady lekarza. Obrzęki mogą być pierwszym sygnałem, że w organizmie dzieje się coś złego. Najczęściej towarzyszą chorobom serca, złemu wchłanianiu białka, alergiom pokarmowym, ale mogą powstawać w następstwie reakcji na leki. W chorobach serca początkowo nogi puchną tylko wieczorem, a gdy choroba postępuje – również rano. Jeśli po uciśnięciu w ciele pozostanie wycisk, to może oznaczać zaburzenia krążenia. Większości chorób reumatycznych i zwyrodnieniowych towarzyszyć mogą obrzęki, szczególnie stawów. Diagnostyka obrzęków wymaga często wykonywania wielu specjalistycznych badań, dlatego zanim je wykonamy skierujmy się po radę do lekarza, który następnie wskaże nam, jakiego specjalistę powinniśmy odwiedzić (kardiolog, endokrynolog, reumatolog, nefrolog, chirurg naczyniowy, ortopeda, a nawet onkolog).

Obrzęki nóg

Źródło: „Moda na zdrowie. Dla Ciebie i Twojej rodziny” 2010, No. 9, s. 44.

(Kiedy) jaką wodę należy pić?
1. Personnes, które chorują cukrzycę, nadciśnienie bądź mają problemy z krążeniem lub nerkami, powinny wystrzegać się picia wody zawierającej dużą ilość sodu.
2. Osoby z chorą tarczycą w żadnym wypadku nie powinny sięgać płyn zawierający duże ilości jodu.
3. Cierpiący na osteoporozę powinni pić wodę bogatą w wapń.
4. W czasie upałów należy pić wodę, która zawiera jak najwięcej minerałów: sur 1500 mg na litr. Jest to również najlepsza woda dla kobiet w ciąży lub karmiących, a także osób uprawiających sporty wyczynowe.
5. Choć zwykła woda zawiera 0 kalorii, to smakowe (np. cytrynowe, truskawkowe) mają ich bardzo wiele – nie należy ich pić, gdy walczy się z nadwagą.
6. Najzdrowsza woda mineralna zawiera: 50 mg magnezu, plus que 150 mg wapnia, sur 250 mg siarczanów, a także ponad 600 mg wodorowęglanów wodorowęglanów litrze.
7. Woda gazowana nie jest polecana dla małych dzieci ani osób, które mają problemy gastryczne. Natomiast zaleca się picie jej tuż po wysiłku fizycznym, gdyż wzmaga ona wytwarzanie moczu i wydalanie toksyn z organizmu.
8. Wody lecznicze nie powinny być pochopnie kupowane i wypijane, gdyż zawarte w nich minerały można łatwo przedawkować.

Woda

Źródło: Woda przez całe życie, „Medycyna Estetyczna i Anti-Aging” 2010, No. 2, s. 11.

Kosmetyki naturalne – maseczki
Wiele osób uważa, że kosmetyki z czystych, świeżych, nieprzetworzonych produktów naturalnych i niezawierające konserwantów powinny być najlepsze dla skóry. Należy jednak mieć na uwadze, że potencjał alergizujący substancji naturalnych może być duży. Poniżej przedstawiono propozycje receptur kosmetycznych ze świeżych składników pochodzenia naturalnego.

  • Maseczka ogórkowa – łatwa do przygotowania, nawilża skórę i zwęża pory, idealna dla cery lekko tłustej; na twarz i szyję należy nałożyć plastry ogórka i przykryć je wilgotną chustą, by nie wyschły i nie zsunęły się; po 20 ma. należy maseczkę zdjąć, a twarz przetrzeć wilgotną chustką.
  • Maseczka z awokado – awokado zawiera nasycone kwasy tłuszczowe, witaminę A i kwas pantotenowy, dlatego maseczka ta nadaje się dla cery suchej; wykonanie: należy rozgnieść miąższ dojrzałego owocu, rozsmarować na twarzy i zostawić na 20 ma.
  • Maseczka twarogowa lub jogurtowa – twaróg nadaje się doskonale na bazę do różnego rodzaju maseczek, zawiera on sole mineralne, białko i niewielkie ilości tłuszczu, zadziała pobudzająco na ukrwienie skóry, powstrzymuje stany zapalne, pozwala zlikwidować niewielkie zaczerwienienia i wchłania nadmiar tłuszczu; z tego powodu maseczka twarogowa nadaje się raczej dla cery lekko tłustej, chyba, że wzbogaci się ją dodatkowo olejem; to samo dotyczy jogurtu, który sam lub z dodatkiem jakiegoś innego składnika może być stosowany jako maseczka na twarz.
  • Maseczka twarogowo-pomarańczowa – 3 łyżki twarogu należy zmieszać z dobrze rozdrobnionym miąższem jednej pomarańczy i ewentualnie z jedną małą łyżeczką oleju z oliwek i nałożyć na 20 ma. na twarz, po czym zmyć letnią wodą; maseczka ta odświeża i odżywia zmęczoną skórę.
  • Maseczka twarogowo-brzoskwiniowa – 3 łyżki twarogu zmieszać ze zmiksowanym miąższem jednej dojrzałej brzoskwini i jedną małą łyżeczką mąki pszennej, nałożyć na 20 ma. na twarz, poczym zmyć; maseczka ta odżywia skórę i dostarcza jej dużo wilgoci.
  • Maseczka twarogowo-jajeczna – 3 łyżki twarogu zmieszać z jednym żółtkiem i nałożyć na 20 min., po czym zmyć; maseczka ta przeznaczona jest głównie dla skóry suchej, ma działanie wygładzające.
  • Maseczka twarogowo-miodowa – 3 łyżki twarogu zmieszać z jedną małą łyżeczką miodu i nałożyć na 20 ma. na twarz, poczym zmyć; ta maseczka wygładza skórę.
  • Maseczka twarogowo-porzeczkowa – rozgnieść garść porzeczek i rozmieszać z 3 łyżkami twarogu, nałożyć na skórę na 20 min., poczym bardzo dokładnie zmyć; dzięki kwasom owocowym maseczka ta działa jak lekki peeling i wygładza szorstką skórę; należy pamiętać, że kwasy owocowe powodują nadwrażliwość skóry na światło!
Kosmetyki naturalne - maseczki

Źródło: E. Fink, Kosmetyka. Przewodnik po substancjach czynnych i pomocniczych, MedPharm, Wrocław 2007, s. 86-87.

Otyłość – choroba cywilizacyjna, której można zapobiec
Powszechnie wiadomo, że odżywianie jest podstawą dobrego stanu zdrowia. Niestety, wiele osób odżywia się niewłaściwie. Przy niezbilansowanej diecie i upośledzonym systemie usuwania produktów przemiany materii komórki przestają funkcjonować prawidłowo. Jeśli taka sytuacja utrzymuje się przez dłuższy czas, mogą rozwinąć się choroby: układu krążenia, diabète, osteoporoza, zwyrodnienia stawów, kamica pęcherzyka żółciowego, zespół bezdechu nocnego, zaburzenia układu rozrodczego, zaburzenia psychoemocjonalne, nowotwory (badania potwierdziły, że umieralność z powodu niektórych nowotworów jest większa u osób otyłych; dotyczy to raka jelita grubego, gruczołu krokowego u mężczyzn, a u kobiet raka piersi, szyjki macicy, jajników i pęcherzyka żółciowego; przyczyną jest prawdopodobnie zwiększona ilość komórek tłuszczowych organizmu).
Zawsze lepiej jest zapobiegać niż leczyć, dlatego warto pamiętać o zasadach zdrowego odżywiania. Należy:

  • Zachować regularność posiłków i sposób ich spożywania (zaleca się spożywanie 4-5 posiłków z przerwami wynoszącymi 3-4 heures; ostatni posiłek co najmniej 3 h. przed snem)
  • Posiłki spożywać w spokoju i powoli (chroni to przed jedzeniem dużych porcji)
  • Odchodzić od stołu z lekkim poczuciem niedosytu
  • Posiłki przyrządzać, stosując gotowanie w wodzie, na parze, pieczenie w alufolii lub rękawie żaroodpornym, na rożnie, grillowanie (unikać smażenia na tłuszczu!)
  • Do przyprawiania używać jogurtu naturalnego (unikać śmietany, zasmażek, tłuszczu!)
  • Wybierać odpowiednie produkty:
    • gruboziarniste produkty zbożowe bogate w błonnik, witaminy z grupy B, magnez
    • unikać tłuszczów zwierzęcych, stosować niewielkie ilości olejów roślinnych i oliwy z oliwek
    • używać produktów mięsnych o obniżonej zawartości tłuszczu (mięso drobiowe ze skóry, cielęcina, schab) oraz ryb morskich
    • warzywa i owoce spożywać w każdym posiłku (są źródłem błonnika, witamin, składników mineralnych, substancji antyoksydacyjnych)
    • codziennie spożywać chude mleko i produkty mleczne (chudy ser twarogowy, jogurt naturalny, kefir, maślanka)
    • wypijać około 2 l płynów dziennie (połowę powinna stanowić czysta woda lub woda mineralna niegazowana)

Działania prewencyjne dotyczące nadwagi i otyłości powinny opierać się nie tylko na zbilansowanej diecie, ale również na aktywności fizycznej.

Otyłość – choroba cywilizacyjna

Źródło: Z. Wieczorek-Chełmińska, Diety niskoenergetyczne, PZWL, Warszawa 2010, s. 26-27.

Możesz poznać!
Herbatki ziołowe na dobre samopoczucie i zdrowie kobiet oraz inne tajemnice roślin i magicznych ziół, znanych i stosowanych od wieków przez zielarki i szamanki, m. po:

  • na sen i wypoczynek
  • na dolegliwości menstruacyjne
  • w czasie ciąży oraz karmienia piersią
  • na kaszel i przeziębienie, także niemowląt i małych dzieci
  • na oczyszczanie i odtruwanie

Przyda się też “Alternatywna apteczka domowa”, zawierająca wykaz ziół i objawów chorobowych, przy których należy je stosować, np.:

  • oparzenia słoneczne i lekkie poparzenia – olejek z dziurawca, olejek a lawendy
  • kontuzje sportowe – maść z żywokostu
  • ukłucia insektów – olejek eteryczny z lawendy
Apteka dobrego samopoczucia

Źródło: ”pharmacie bien-être: cosmétiques pour les femmes”, Sassa Marosi (dostępna w naszej bibliotece).

Walka z trądzikiem!
Leczenie trądziku jest procesem przewlekłym i ma na celu łagodzenie objawów, zapobieganie bliznowaceniu, wsparcie psychiczne pacjenta, a także jego edukację. Stosuje się w nim preparaty miejscowe i ogólne o działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwzapalnym. Wśród leków mających wielokierunkowe działanie istotną rolę odgrywają antybiotyki. Miejscowo stosowana jest erytromycyna i klindamycyna, w cięższych przypadkach (trądzik ropowiczy) – tetracyklina i jej pochodne. Terapia ta powinna być dostosowana do postaci choroby, a także pory roku i wymaga aprobaty pacjenta z uwagi na przewlekłość kuracji.

Kupuj kremy z kwasem hialuronowym !

Skąd się wzięło wielkie zainteresowanie w ostatnich latach kwasem hialuronowym (HA) jako aktywnym składnikiem kosmetyków i wielu innowacyjnych preparatów ? Testy prowadzone na skórze człowieka potwierdzają skuteczność jego działania – po 3 tygodniach stosowania preparatu zaobserwowano wzrost nawilżenia i natłuszczenia naskórka.

Walka z trądzikiem

Źródło: ”dermatologie esthétique” No. 2/2012

Makijaż jest sztuką – podkład i puder
Umiejętnie dobrany i wykonany makijaż podkreśla niepowtarzalność Twojej urody, ujawnia zalety zarówno ciała, jak i duszy.
Najważniejszym elementem makijażu jest idealne wyrównanie cery. Potrzebny Ci będzie do tego doskonale dobrany podkład, puder i róż. Ich zadaniem jest zatuszowanie niedoskonałości, wyrównanie kolorytu cery, spłycenie zmarszczek i rozświetlenie twarzy.
PODKŁAD
Podkład możesz dobrać spośród wielu rodzajów:

  • W paście, sztyfcie (dobre do kamuflażu, bogate w składniki tłuszczowe, używane przez profesjonalistów).
  • W kremie (dobre dla kobiet o suchej skórze).
  • W płynie (najbardziej popularne, przeznaczone dla wszystkich rodzajów cer).
  • W musie lub piance (lżejsze od wymienionych wyżej, średnio lub lekko kryjące, przeważnie dla cer mieszanych i tłustych).
  • W sprayu (od lekko do średnio kryjących, przeznaczone dla każdego rodzaju cery).
  • W kompakcie (suche, o pudrowej konsystencji, dobre do cer mieszanych i tłustych, do szybkiego makijażu oraz do poprawek w ciągu dnia).
  • Sypkie (to podkłady mineralne, dobre dla każdego rodzaju cery, idealne na upalne lato).
  • Krem tonujący (dobry dla osób o gładkiej cerze, niewymagającej korekty, dobry na lato).

Podkład możesz aplikować:

  • Rękoma (ta metoda najlepiej sprawdza się przy lekkich i wodnistych podkładach, dobrze wyczuwasz skórę i możesz go dokładnie wklepać).
  • Pędzlem do podkładu z dwóch rodzajów włosia (idealny zarówno do podkładów kremowych i gęstych w płynie; pędzel pozwala na nakładanie bardzo cienkiej warstwy kosmetyku i idealnie wtapia go w skórę twarzy; podkład aplikuj kolistymi ruchami).
  • Pędzlem płaskim do podkładu (sprawdza się przy lżejszych, płynnych podkładach)
  • Gąbeczką (idealna do wklepywania podkładów o kremowej konsystencji – przy płynnych podkładach wchłania część produktu).
  • Pędzlem Kabuki (idealny do sypkich podkładów mineralnych; podkład wcieraj kolistymi ruchami).

PUDER
Puder dobieraj w zależności od stanu cery, jej kolorytu i upodobań, a przede wszystkim od funkcji, które chcesz, żeby pełnił.
Ze względu na konsystencję i postać dzielimy je na:

  • Sypkie (do nakładania pędzlem lub puszkiem; służą do matowienia twarzy, dobre do wykończenia makijażu, utrwalają podkład).
  • W kompakcie/kamieniu (do nakładania puszkiem, gąbeczką lub pędzlem; służą do matowienia i wyrównywania kolorytu twarzy).
  • W kulkach (do nakładania pędzlem, zawierają drobinki rozświetlające i odbijające światło; służą do podkreślania, rozświetlania i modelowania określonych partii twarzy).

Pamiętaj:

  • Jeśli masz problemy z cerą, wybieraj podkład mocno/średnio kryjący z matowym/satynowym wykończeniem. Nie powinnaś używać pudrów i podkładów błyszczących, opalizujących czy z drobinkami, gdyż będą zwracały uwagę na to, co chcesz zatuszować.
  • Przy tłustej cerze stosuj podkłady i pudry bez dodatków tłuszczowych („oil frez”) i bez połyskujących drobinek; nie obciążaj twarzy ciężkim podkładem – skóra wydziela wówczas więcej sebum. W ciągu dnia możesz efekt świecenia możesz zniwelować bibułkami matującymi lub możesz używając pudru transparentnego.
  • Przy cerze suchej nie używaj podkładów matujących – mogą je dodatkowo przesuszyć; wybieraj te o gęstszej konsystencji.
  • Jeżeli masz skórę wrażliwą i alergiczną, uważaj na skład kosmetyków i ogranicz makijaż do minimum. Wybieraj kosmetyki niezawierające składników zapachowych i konserwujących.
  • Przy cerze dojrzałej zrezygnuj z podkładów matujących (podkreślą zmarszczki), używaj podkładów liftingujących, satynowych lub delikatnie rozświetlających twarz.
  • Niektóre podkłady w ciągu dnia utleniają się i ciemnieją na twarzy, więc pamiętaj o tym i dobierając podkład, wybierz odpowiednio jaśniejszy. Jeśli okaże się za jasny, zawsze możesz przypudrować go ciemniejszym pudrem lub brązerem.
  • Uważaj, żeby podkład nie był za ciemny – taki postarza twarz.
  • Przy rozprowadzaniu podkładu pamiętaj, aby zatuszować granicę między nim a skórą, warto rozprowadzić go także na szyi.
Makijaż jest sztuką

Źródło: Z. Gluzińska, E. Rzyczniak, Sztuka makijażu: metody i techniki. Makijaż codzienny, Studio Printel, Wrocław 2010, s. 56-63.

Starzenie się skóry
Skóra starzeje się w wyniku działania czynników wewnątrzpochodnych (genetycznych i hormonalnych), ale także w wyniku narażenia na działanie czynników zewnątrzpochodnych (środowiskowych) procesy te mogą przebiegać szybciej niż w przypadku pozostałych narządów ciała.
Starzenie zewnątrzpochodne nazywane jest „słonecznym”. Jest to w zasadzie przewlekły proces zapalny. Choć kojarzy się głównie ze skórą nadmiernie opaloną, to przeważający udział w tym procesie mają promienie docierające do skóry przez cały rok. W wyniku starzenia słonecznego często widoczna jest różnica w wyglądzie skóry zasłoniętej (starzeje się wolniej) i odsłoniętej, na której przeważają cechy starzenia słonecznego.
Widmo słoneczne zawiera różne rodzaje promieni. W procesie starzenia słonecznego skóry największe znaczenie mają promienie UVA (320 - 400 nm) i UVB (290-320 nm). UVB docierają w większości jedynie do naskórka, ale poprzez indukcję czynników zapalnych pośrednio oddziałują także na skórę właściwą. UVA docierają głębiej i powodują uszkodzenia w strukturach całej skóry.
Skóra wyposażona jest w naturalne fotochromofory wychwytujące promienie UV, ale w wyniku ich pracy powstają wolne rodniki ROS – tlen reaktywny – odpowiedzialne pośrednio za wiele reakcji związanych z wpływem promieniowania na skórę.
Do charakterystycznych zmian widocznych na skórze eksponowanej na działanie słońca związanych z procesem fotostarzenia zalicza się:
pojawienie się plam przebarwieniowych, ognisk hipopigmentacji i zmianę kolorytu cery – zażółcenie,
pojawienie się ognisk nieprawidłowego rogowacenia naskórka
częstsze występowanie zmian przednowotworowych i nowotworowych
pojawienie się większych zmarszczek i głębokich bruzd
Histologicznie w starzeniu słonecznym skóry stwierdza się przewagę cech związanych z hipertrofią: przerost warstwy rogowej, gromadzenie się tkanki elastotycznej, co wiąże się z powstawaniem głębokich zmarszczek i bruzd. Cechy te są szczególnie zaznaczone u osób z wyższym fototypem. Osoby o jasnej karnacji mogą reagować na przewlekłą ekspozycję na słońce pojawieniem się u nich zaniku naskórka i ścieńczeniem skóry.
Nowoczesne kremy ochronne zawierają mieszaninę różnych filtrów UV – pochłaniających lub odbijających promienie UVA i UVB 9z przewaga filtrów fizycznych nad chemicznymi) – oraz inne związki, np. antyutleniacze chroniące przed szkodliwym wpływem promieniowania w innym mechanizmie niż filtry.
Do antyoksydantów zalicza się niektóre witaminy: witaminę A – retinol, witaminę E – tokoferol, witaminę C – kwas askrobinowy oraz witaminę B3 – niacynamid. Naturalnymi antyutleniaczami (występującymi w organizmie człowieka) są także – ubichion (koenzym Q10) i kwas alfa-liponowy.
W kosmetykach na ogół stosuje się kompleksy tych składników, często w połączeniu z antyoksydantami roślinnymi: wyciągiem z liści zielonej herbaty, winorośli, której nasiona są bogate w pycnogenole, miłorzębu, skrzypu, modnego ostatnio ostropestu i dziurawca. Nowo opracowanym i przebadanym związkiem o silnych właściwościach antyutleniających jest występujący w roślinach zbożowych kwas ferulowy.
W kosmetykach ochronnych ważną rolę odgrywają także składniki przeciwdziałające glikozylacji białek. Do najbardziej znanych składników aktywnych stosowanych w kosmetykach o działaniu regeneracyjnym zalicza się: witaminę A, witaminę C, a ostatnio także niacynamid – witaminę B3. Inną, szybko rozwijającą się, grupą związków stosowanych w kosmetykach przeciwzmarszczkowych są peptydy, czyli związki będące krótkimi sekwencjami aminokwasów. Większość z nich pełni funkcję czynników sygnalizacyjnych stymulujących procesy prowadzące do regeneracji.

Starzenie się skóry

Żródło: M. Noszczyk, Aspekty starzenia się skóry (à:) Medycyna estetyczna w praktyce, pod red. B. Mamcarz, D. Prandeckiej, Medical Education, Warszawa 2010, s. 17-24.

Produkcja kosmetyków w Twoim domowym, prywatnym laboratorium.
Produkcja kosmetyków
Źródło: Flickr, Autor: Erich Ferdynand Lic. CC-BY-SA 3.0

Internet kipi od porad dotyczących produkcji domowych kosmetyków, sporządzanych na bazie warzyw, owoców i innych powszechnie dostępnych spożywczych produktów, takich jak jajka, miód, otręby, cukier, mleko… My proponujemy Wam lekturę artykułu, który ukazał się w dodatku “Trójmiasto” Gazety Wyborczej, znajdziecie go też w sieci pod tym linkiem.
Z fragmentu artykułu:
Naszym ostatnim superhitem jest peeling do ciała – chwali Marta. – Pięknie wygładza ciało. Składa się z octu jabłkowego, soli i oleju z pestek winogron. Jabłka mają kwasy AHA, które świetnie złuszczają naskórek i są teraz bardzo popularne w kosmetologii. Granulki soli mechanicznie złuszczają ciało, a olej z pestek winogronnatłuszcza i nie pachnie tak intensywnie jak oliwa z oliwek. Po użyciu tego preparatu nie trzeba nakładać na skórę balsamu. To przepis prosty i tani. Peeling wykonujemy tuż przed wejściem do łazienki, żeby sól nie zdążyła rozpuścić się w occie. Jeśli ktoś woli bardziej na słodko, zamiast soli może zastosować cukier”.
Źródło: Gazeta Wyborcza, dod. Trójmiasto, 04.06.2012 Le, dostęp online.

Rośliny kosmetyczne
Od dziś kwitnące kasztanowce nie muszą się kojarzyć tylko z czasem zdawania matury. Czy wiedziałeś, że ekstrakt z kasztanowca stosowany do celów kosmetycznych, a otrzymywany z kwiatów, wprowadza się do preparatów anty-ageing, ponieważ zapobiega starzeniu się skóry. Ekstrakt z kasztanowca jest też naturalnym filtrem słonecznym absorbującym promieniowanie UVB.
Rośliny kosmetyczne
Źródło: Flickr, Autor: Larry Krause Lic. CC-BY-SA 3.0

Bogaty ogród babci, a w nim kosmetyczne cuda. Czy wiedziałeś, że owoce aronii oraz soki z nich pomagają również usuwać z organizmu szkodliwe metale ciężkie, takie jak np. ołów, które gromadzą się w wyniku wpływu zanieczyszczonego środowiska. Poza tym uodparniają skórę na szkodliwe działanie słonecznych promieni UV, wzmacniają i uelastyczniają naczynia kapilarne, poprawiają mikrocyrkulację krwi, likwidują drobne zmarszczki i obrzmienia.
Rośliny kosmetyczne
Źródło: Flickr, Autor: Rhonda Fleming Hayes, Lic. CC-BY-SA 3.0

Czereśnie to jedne z ulubionych owoców latem. Są cennym źródłem prowitaminy A, witaminy C i z grupy B, pektyn, kwasów organicznych oraz soli mineralnych. Są źródłem witalności, zdrowia i energii. Z pestek otrzymuje się olej kosmetyczny, który działa wybielająco na przebarwienia skóry oraz usuwa kurzajki. Miąższ z owoców wzmacnia i odżywia skórę, poprawia jej koloryt, dodaje włosom elastyczności, wydobywa i podkreśla ich naturalne piękno i kolor.
Rośliny kosmetyczne
Źródło: Flickr, Autor: La Grande Farmers’ Market, Lic. CC-BY-SA 3.0

Lipiec – ruszajmy do lasu na poziomki! Macie swoje ulubione lasy, w których szukacie darów natury? Wiecie, że poziomki mają działanie odtruwające, ściągające, bakteriobójcze, tonizujące, regenerujące. Zewnętrznie używa się naparów do płukania przy zapaleniu jamy ustnej i gardła oraz przy niektórych schorzeniach skórnych. Sok z owoców stosowany jest w regeneracji skóry twarzy, leczy trądzik, wypryski, liszaje, oczyszcza skórę, zwęża pory, ujędrnia suchą, zwiotczałą cerę.
Rośliny kosmetyczne
Źródło: Flickr, Autor: Geir Rune Grøtan, Lic. CC-BY-SA 3.0

Rośliny kosmetyczne

Źródło: K. Jędrzejko, B. Kowalczyk, B. Bacler, Rośliny kosmetyczny, ŚUM, Katowice 2007.

Gimnastyka twarzy
Gimnastyka twarzy
Attention! Otwórz jak najszerzej oczy oraz usta i wyciągnij język, próbując dosięgnąć nim brody. Policz do dziesięciu.
Martwisz się pojawiającymi się na twojej twarzy zmarszczkami? Seulement besoin d' 15 minut dziennie i kilka prostych ćwiczeń, które poprawią elastyczność mięśni twarzy i szyi.
Wygląd twarzy zależy nie tylko od naskórka, ale i od warstw położonych głębiej. Pod skórą pracuje ponad 50 mięśni, a skoro tak, logiczne wydaje się założenie, że również im należy się porcja ćwiczeń wzmacniających i usprawniających. Możecie nie wierzyć – ale gimnastyka twarzy potrafi wyregulować owal twarzy, wygładzić kontur ust, poszerzyć szparę powiekową, zlikwidować drugi podbródek itp.
A teraz poćwiczmy razem:
Na początek najzwyczajniej zamykamy i otwieramy oczy, tyle że przez chwilę świadomie, a nie automatycznie. Następnie zwieramy powieki, stopniowo coraz silniej.
Uważnie przyglądamy się w lustrze własnemu odbiciu, wytrzeszczając oczy tak, jakby powieki górne miały dotknąć brwi.
Otwieramy szeroko usta i jak najsilniej naciskamy brodą na dłoń, która luźno ja podpiera. Ruch brody powinien przesunąć rękę maksymalnie w dół.
Obniżamy zewnętrzne kąciki ust, tak jak przy robieniu obrażonej czy pogardliwej miny. Staramy się nadać jej maksymalną, przesadną siłę wyrazu.
Robimy z warg maksymalnie ścieśniony „ryjek”, układając je jak do pocałunku, tyle że w nadmierny, przesadny sposób.
Obdarzamy własne odbicie w lustrze szerokim, promiennym uśmiechem, starając się, maksymalnie unieść kąciki ust.
W pozycji tej zostajemy cały dzień;-)

Gimnastyka twarzy

Źródło: C. Pez, Gimnastyka twarzy. Naturalna metoda zachowania młodości i urody, tł. J. Józefowicz-Pacuła, KDC, Warszawa 2008

Pielęgnacja oczu w warunkach domowych
Skóra wokół oczu jest bardzo delikatna i wrażliwa. Ponadto skóra ta „ciężko pracuje”, dlatego tak szybko ulega procesom starzenia. Wszystkie czynności wokół oczu należy wykonywać bardzo delikatnie, aby nie rozciągnąć skóry.
Niezależnie od zmęczenia, przed położeniem się spać należy bezwzględnie zmyć z oczu tusz, cienie i inne kosmetyki. Nawet najlepsze kosmetyki nie są bowiem obojętne dla wrażliwej skóry wokół oczu, ani dla delikatnych włosków rzęs.
Demakijaż wymaga dużej delikatności. Podczas usuwania makijażu należy unikać pocierania i rozciągania skóry. Do zmywania najlepsze są gotowe płatki kosmetyczne lub miękkie chusteczki higieniczne. Wacik powinien być wilgotny (nie mokry!), nasycony preparatem do usuwania makijażu (olejkiem, płynem, żelem, mleczkiem, śmietanką).
Płyny do demakijażu oczu zawierają zwykle 1 % składników myjących, czynniki łagodzące i wyciągi z ziół lub płatków kwiatów, takich jak rumianek i róża. Płatek nasączony preparatem do demakijażu należy położyć na zamkniętych powiekach i powoli przesuwać go od zewnętrznego do wewnętrznego kącika oka. Czynności te powtarza się tak długo, aż wacik będzie czysty. Tusz zmywa się ruchami pionowymi (z góry na dół), podkładając pod dolne rzęsy płatek chusteczki higienicznej, by uniknąć rozmazania tuszu pod oczami. Jeżeli między rzęsami, tuż przy brzegu powiek, pozostaną resztki tuszu, to usuwa się je – podobnie jak eyeliner i cienie do powiek – delikatnie przesuwając płatek od kąta zewnętrznego oka do kąta wewnętrznego.
Po demakijażu wskazane jest położenie kompresów na oczy. Na zakończenie zabiegu zaleca się użycie kremu pod oczy lub serum.
Ważnym elementem pielęgnacji oczu jest codzienne wykonywanie ćwiczeń mięśni okrężnych szpary powiekowej oraz mięśni gałki ocznej.
1. Ćwiczenia gałki ocznej przy otwartych oczach:
spojrzeć w dół
spojrzeć do góry
spojrzeć w lewo
spojrzeć w prawo
2. Ruchy okrężne gałką oczną
3. Oczy szeroko otwarte, spojrzeć w górę (dłoń należy położyć na czole, aby zapobiec powstawaniu zmarszczek na brzuścu mięśnia czołowego), po chwili zamknąć powieki i powtórzyć ćwiczenie.
4. Oczy otwarte, spojrzeć w górę, w lewo i prawo; w każdej z tych pozycji zatrzymać na chwilę gałkę oczną.

Kosmetyka stosowana

Źródło: J. Dylewska-Grzelakowska, Kosmetyka stosowana, WSiP, Warszawa 1999, s. 177-179.

Masaż a przynoszenie ulgi w bólu głowy
Bóle głowy mogą mieć bardzo wiele przyczyn. Jedną z nich może być na przykład napięcie mięśni karku i barków. Kolejne potencjalne przyczyny to: infekcja zatok, zaciskanie zębów, migreny, gromadne napady bólu głowy i przemęczenie wzroku.
Masaż może przynieść ulgę w bólu głowy, w niektórych przypadkach umożliwia nawet wyeliminowanie jego przyczyny. Dlatego też warto mieć świadomość sygnałów ostrzegawczych, jakie wysyła nasze ciało przed wystąpieniem określonych rodzajów bólów głowy. Poświęćmy nieco uwagi naszemu karkowi, barkom i górnej części pleców – jeśli czujemy, że mięśnie w tych okolicach są spięte, z pewnością nadeszła już pora na ich wymasowanie. Najlepiej byłoby utrzymywać nasze ciało w takim stanie, by napięcie nie występowało w żadnych mięśniach – wówczas unikniemy wielu rodzajów bólu. Oto kilka prostych sposobów na pozbycie się lub nawet zapobiegnięcie występowania bólów głowy:
1. Układamy dłonie po obu stronach twarzy w ten sposób, by palce i kciuki opierały się na skroniach. Wykonujemy łagodne, koliste ruchy po całej powierzchni czoła aż do linii włosów, po czym zabieg powtarzamy.
2. Wykonujemy koliste ruchy palcami wzdłuż szczęki od podbródka aż do uszu. Masujemy w ten sposób krawędzie twarzy, które następnie delikatnie szczypiemy za pomocą kciuków i palców wskazujących,
3. Wykonujemy koliste ruchy palcami na powierzchni policzków, przesuwając się wokół kości policzkowych i w kierunku nosa. Palcami uciskamy nos wzdłuż jego linii.
4. Delikatnie szczypiemy małżowinę uszną, kierując się z dołu ku górze i z powrotem – używamy w tym celu palców wskazujących i kciuków. Czynność powtarzamy dwukrotnie.
5. Poczynając od tylnej strony czaszki, wykonujemy ruchy przypominające mycie głowy szamponem. Stopniowo przesuwamy się w kierunku przedniej części głowy. W miejscu, w którym czaszka łączy się z szyją, wykonujemy masaż okrężnymi ruchami.
6. Wykonujemy koliste ruchy, posuwając dłonie wzdłuż karku. Pod palcami powinniśmy odczuwać napięte mięśnie. Następnie ugniatamy barki, sięgając tak daleko, jak możemy bez odczuwania dyskomfortu, po czym wyciszamy mięśnie ruchem głaszczącym.

Im częściej będziemy wykonywać na sobie taki masaż, tym rzadziej będziemy odczuwać dolegliwości związane z napięciem położonych w tym obszarze grup mięśni. Taki masaż jest ponadto elementem wspomagającym działania na rzecz zapobiegania bólom głowy związanym z infekcjami zatok, choć w przypadku tej dolegliwości konieczne jest także zastosowanie odpowiedniej diety.

Podstawy masażu. Salon spa i masażu w Twoim domu

Źródło: En. Voner, Podstawy masażu. Salon spa i masażu w Twoim domu, Helion, Gliwice 2007, s. 277-278.

Zastosowanie olejków eterycznych w przeziębieniu
Leczenie aromaterapeutyczne opiera się na trzech filarach. Jest to po pierwsze eliminacja czynników chorobotwórczych, po drugie – wzmocnienie odporności, po trzecie – zwalczanie choroby.
Schorzenia dróg oddechowych często zaczynają się od stanów zapalnych błony śluzowej nosa, zatok przynosowych, gardła i migdałków. Gdy przeziębienie rozszerza się na drogi oddechowe, pojawia się kaszel, zapalenie oskrzeli, a nawet zapalenie płuc. W takich przypadkach mamy zazwyczaj do czynienia z wirusami. Gdy dochodzi do infekcji wirusowej, następuje spadek odporności organizmu i rozwój bakterii, co prowadzi do tzw. wtórnej infekcji bakteryjnej. W ten sposób z wirusowego nieżytu nosa powstaje ropny katar, z lekkiego kaszlu zapalenie oskrzeli. Dlatego też tak ważna jest natychmiastowa reakcja, gdy tylko pojawią się pierwsze objawy przeziębienia.
Przygotujcie mieszankę olejków eterycznych zgodnie z zalecaną recepturą. Dajemy pięć do ośmiu kropli olejka do parownika. Attention: olejki nie mogą być poddawane działaniu wysokiej temperatury, co wyklucza stosowanie lampy zapachowej. Jeśli nie chcemy, aby aromat olejku roznosił się po całym pomieszczeniu, możemy skropić chusteczkę jedną do trzech kropli olejku i raz na jakiś czas wdychać uwalniane opary. Na noc możemy zrezygnować z lampy zapachowej. Wystarczy pozostawić kilka kropli mieszanki na przeziębienie w pobliżu poduszki i można zapaść w leczniczy sen.

Mieszanka aromatycznie wzmacniająca układ odpornościowy:
5 ml bergamoty
1 ml lawendy
1 ml ravensara
3 ml cytryny

Delikatny olejek na przeziębienie:
4 ml kajeputu
2 ml lawendy
2 ml manuki
1 ml cedru
1 ml kosodrzewiny

Olejek na katar:
1 ml eukaliptusa
1 ml kajeputu
1 ml lawendy
2 ml rumianku
1 ml cyprysu
1 ml ravensary
1 ml mirtu
1 ml benzoe 20 %

Wymieszać dokładnie i przelać do ciemnej butelki.

Aromaterapia dla całej rodziny

Źródło: M. Romer, Aromaterapia dla całej rodziny, red. Le. S. Brud, MedPharm, Wrocław 2010, s. 121-129.

Pielęgnacja cery wrażliwej
Cera wrażliwa odznacza się kilkoma charakterystycznymi cechami, takimi jak: podrażnienia i zaczerwienienia, wyraźna reakcja na wpływ czynników zewnętrznych, uczucie napięcia, szorstkość i zaburzenia rogowacenia. Wynika z tego, że pielęgnacja i leczenie skóry wrażliwej musi mieć charakter całościowy, tzn. organizm ludzki musi być postrzegany jako nierozerwalna całość.
Przy pielęgnacji z zastosowaniem kosmetyków należy wykluczyć wszelką możliwość podrażnień. Preparaty pielęgnacyjne powinny być łagodne, bez szczególnych dodatków i substancji zapachowych. Zabiegiem wspomagającym może być uspokajający masaż, naświetlanie niebieskim światłem i kompresy z malwy, róży, rumianku. Szczególnie korzystne działanie ma manualny drenaż limfatyczny, który dodatkowo wzmacnia czynność skóry. W zależności od stopnia jej podrażnienia, zaleca się uprawianie jogi, medytacji i ćwiczeń odprężających w ramach terapii towarzyszącej.
Pomocne są olejki eteryczne zawarte w preparatach kosmetycznych. Pobudzenie nie oznacza podrażnienia ale stabilizację. Szczególnie łagodne dla skóry są olejek migdałowy, zioła: róża, lawenda, malwa, produkty z kobylego mleka wzmacniające i uodparniające organizm, a wraz z nim skórę. Wszystkie środki, które wzmacniają i stabilizują ludzki organizm działają także dodatnio na skórę.

Kosmetyka

Źródło: I.B. Peters, Kosmetyka, REA, Warszawa 2009, s. 233.

Modelowanie sylwetki
Wykrok z gryfem, wykrok z drążkiem, półprzysiad na tzw. rzymskim krześle!
Idzie lato, przygotuj pośladki (i nie tylko) na plażę! W naszej bibliotece znajdziecie sporo ilustrowanych podręczników oraz atlasów, w których w szczegółowy sposób opisano ćwiczenia pomagające wymodelować sylwetkę. Książki polecamy nie tylko studentom fizjoterapii, którzy muszą znać budowę i pracę poszczególnych mięśni, ale wszystkim, dla których szczupłe, zdrowe ciało jest ważne.
Na początek proponujemy Wam atlas „Modelowanie sylwetki” autorstwa F. Delavier. Poza świetnymi rysunkami, na których pokazano, które grupy mięśniowe są zaangażowane podczas wykonywania poszczególnych ćwiczeń, zawiera również porady, co robić, by ćwiczyć prawidłowo i efektywnie.
Pół godzinny codziennych ćwiczeń zaowocuje smukłą, wyrzeźbioną sylwetką, którą bez wstydu będzie można zaprezentować na plażach kurortu, tudzież pozostałych dwóch części Trójmiasta.
Książka, poza wykazem i opisem ćwiczeń, zawiera szereg ciekawostek. Dzielimy się jedną z nich, na zachętę:
Zwiększenie się wydzielania pewnych hormonów w czasie ciąży, w szczególności relaksyny, powoduje u kobiet rozluźnienie mięśni, a zwłaszcza zwiększenie elastyczności wiązadeł. To nadmierne czasowe zwiotczenie wiązadeł dotyczy przede wszystkim stawów miednicy, zazwyczaj prawie nieruchomych.
W czasie porodu spojenie łonowe rozciąga się, co powoduje powiększenie się otworu górnego miednicy i ułatwia wydanie dziecka na świat. Należy zatem po porodzie, co czasu aż wiązadła miednicy nie odzyskają swojej pierwotnej sztywności, trenować ostrożnie i unikać ćwiczeń z dużymi obciążeniami, takich jak półprzysiad ze sztangą na karku lub „martwy ciąg”, i ćwiczeń intensywnych, takich jak wchodzenie na ławeczkę czy step. Zbyt wcześnie rozpoczęty lub zbyt intensywny trening może spowodować przemieszczenie się spojenia łonowego z powodu rozciągnięcia się więzadeł. Staw staje się wtedy zbyt ruchliwy i bolesny.
Groźne w skutkach przemieszczenie się spojenia łonowego może też nastąpić w czasie samego porodu.

Modelowanie sylwetki

Źródło: Frederic Delavier, Modelowanie sylwetki. Atlas ćwiczeń dla kobiet, PZWL, Warszawa 2009, s. 45.

Print Friendly